سه شنبه, 10ام اسفند

شما اینجا هستید: رویه نخست زبان و ادب فارسی شعر زبان پارسی - سرودهٔ دکتر شاهین سپنتا

شعر

زبان پارسی - سرودهٔ دکتر شاهین سپنتا

دکتر شاهین سپنتا

چون شکر:شیرین و،چون گوهر:زبان پارسی ست

فارسی،فرهنگی و آیین و نشان پارسی ست

آنچه از توفان و از باران نمی یابد گزند

کاخٍ فردوسی،خدایٍ شاعران پارسی ست

بر سر یاران افغان و بلوچ آذری

شاخ پُر بارِ زبانِ پرتوان پارسی ست

وحدت کرد و لر و تاجیک در ایران زمین

از زبان مشترک با دومان پارسی ست

گرچه گوید همدلی از همزبانی خوشتر است

این زبان حبل المتین همدلان پارسی ست

این زبان مادری همچون نشانی از پدر

خار چشم ناتوان دشمنان پارسی ست

واژگانش در هجوم گویش بیگانگان

پاسدار گویش گویندگان پارسی ست

در بهارستان میهن،صد نگارستان بپاست

جای جای خاک پایش بوستان پارسی ست

چون سه رنگ پرچمِ سبز و سپید و سرخِ ما

جایگاهش قلب مردان و زنانِ پارسی ست

خانه ی ایرانیان پاینده و جاوید باد

تا که جاویدان زبان جاودان پارسی ست

 

سروده بالا از دکتر شاهین سپنتا که شاخسار زبان پارسی اش،همزبانی و همدلی مردم فلات پهناور ایران را زمزمه گر است .

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

در همین زمینه