شنبه, 09ام مرداد

شما اینجا هستید: رویه نخست تاریخ تاریخ دوره اسلامی

تاریخ دوره اسلامی

تاریخ‌نگاری در قلمرو اسلام - بخش نخست

باید گفت که تاریخ‌نگاری در ایران پیش از اسلام، به‌عنوان یکی از مهمترین عوامل ایجاد و رشد تاریخ‌نگاری عصر اسلامی، بی‌گمان از رواج و اهمیتی برخوردار بود، چنان‌ که مورخان و «کتاب سیر» را در طبقه دبیران جای می‌دادند(نامه تنسر، 12). در باره آثار ایرانی پیش از اسلام، باید گفت که این آثار هم از جنبه روش و شیوه تدوین، و هم از لحاظ مواد و مضامین، در توجیه اندیشه تاریخی و روش تاریخ‌نگاری در قلمرو اسلام تأثیری بزرگ داشت. انبوه روایات ایرانی و شیوه بیان و عرضه تاریخی آنها که در آثار مورخان برجسته قرون اولیه اسلام آمده، و حتى مورد استناد و اقبال مورخی مسیحی چون ابن بطریق بوده که خود به منابع سریانی دسترسی داشته، مؤید این تأثیر است.

در آینه تاریخ - ماهنامه خواندنی شماره 73

نهم سپتامبر سال 2001 در سال‌روز استقلال جمهوری تاجیکستان و دو روز پیش از رویدادهای نیویورک و پنتاگون (معروف به ناین ‌ایله ون)، انفجار بمبی که در دوربین یک عکاس عرب جاسازی شده بود احمدشاه مسعود رهبر وقت تاجیکان افغانستان را مجروح کرد که چند روز بعد درگذشت. صاحب دوربین به همراه یک روزنامه‌نگار به منظور مصاحبه، با احمدشاه ملاقات کرده بود. اسناد موجود حکایت از دست داشتن بن‌لادن و القاعده در قتل مسعود می‌کند زیرا که مسعود مخالف سرسخت طالبان بود و با آنان می‌جنگید و با ادامه مقاومت، مانع تصرف شمال‌شرقی افغانستان توسط آنان شده بود.

یک پژوهشگر تاریخ ایران باستان: مورخان اسلامی، پیشینه محکمی از تاریخ ایران دارند

یک پژوهشگر تاریخ ایران باستان گفت: در کتاب‌هایی که مورخان ایرانی پس از اسلام نوشته‌اند اشاره‌های فراوانی می‌توان یافت که از وجود بایگانی‌های دولتی و شیوه تاریخ‌نویسی ایرانیان آگاهی‌های ارزشمندی به ما می‌دهد. مورخانی مانند دینوری، ثعالبی، حمزه اصفهانی، مسعودی و گردیزی از کسانی بوده‌اند که به آن تواریخ اشاره کرده‌اند.

در آینه تاریخ - ماهنامه خواندنی شماره 72

کارهای ضد ایرانی یک فرماندار انگلیسی هندوستان، قتل مازیار به دست خلیفه عباسی، روزی که سکه زرین «شعله جاویدان» پول ملی ایرانیان شد، تاسیس بزرگترین کتابخانه دنیای باستان و نخستین کتابخانه همگانی ـ پژوهشی جهان در گندی شاپور (خوزستان).

چگونگی شعر فارسی از جانشینان تیمور تا آغاز دودمان صفوی

بعد از جامی به عنوان شاعر نسبتاً خوب آن عصر می‌توان از کاتبی، شیخ آذری، امیر شاهی سبزواری، شرف‌الدین یزدی، امیر قاسم انوار، هلالی جغتایی، عصمت بخارایی، هاتفی و خیالی بخارایی نام برد و پیداست که در یک دورۀ دراز مدت وجود معدودی شاعر قابل احتساب نشان‌دهندة انحطاط ادبی آن دوره است.

ماهیت حکومت صفویان

پروفسور کریستین‌سن تحولات متأثّر از اقدام شاه‌اسماعیل در رسمی کردن مذهب تشیّع را با نتایج عمل «اردشیر بابکان» در رسمیت بخشیدن به کیش زردشتی یک‌سان مي‌داند (کریستین‌سن: 149).

در همین زمینه